Twentysix

"It is a good job to lose" (Jack Burns in Until I Find You by John Irving)

Vandaar dat we nu in Oz wonen en niet meer in Nederland. :-)

                                      

Moruya en Batehaven

Vandaag is het hier 'familiedag', voorheen 'Melbourne Cup Day' (de dag dat DE paardenrace van het jaar gelopen wordt, te vergelijken met Ascot in Engeland), een extra vrije dag alleen voor de inwoners van de ACT (bizar genoeg, want Melbourne ligt natuurlijk in Victoria, niet in de ACT). Desalniettemin een mooi moment om met 1 vakantiedag een lang weekend te creeren en lekker naar de kust te gaan. Wat wij gedaan hebben. Even heerlijk uitgewaaid (en geregend, maar alleen op zondagavond), uren over diverse stranden gebaggerd (hard zand komt hier zelden voor), gevierwielreden door de bossen en ons 's nachts in slaap laten wiegen door het gebulder van de golven op de kust. Heerlijk! Hier wat foto's, de eerste van de zonsopgang op de pier in Batehaven vanmorgen (waar we zo onaards vroeg rondliepen omdat er bedbugs in het motelbed zaten, waardoor ik niet kon slapen vanwege telkens gebeten worden. eigen schuld natuurlijk, hadden we de laatste nacht ook maar moeten kamperen).

Culturele verschillen

Zonder opscheppen mag ik wel zeggen dat ik aardig wat gereisd heb. Verder heb ik een tijd lesgegeven in interculturele communicatie en natuurlijk woon ik al een tijd in een andere cultuur. Ik ben me dus erg bewust van het feit dat zeer vele dingen je met de culturele paplepel worden ingegoten, dat de ene cultuur (in principe) niet beter is dan de andere en dat je continu op je hoede moet wezen om mensen met andere culturele achtergronden (van familieculturen, tot stad versus platteland, verschillende religies, enz) niet ongewild te beledigen. Moet ik toch met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik dat soms even spuugzat ben. Veel van mijn medestudenten zijn afkomstig uit een enorme varieteit aan Aziatische landen. Zo ben ik af en toe omringd door gesmak, geslurp, het geluid van neuzen die fors worden opgehaald, geboer en meer van dat gedoe. Dan herinner ik me hoe vele jaren geleden mijn moeder voor haar werk met een aardige man uit India uit eten moest en ons kinderen meesleepte, omdat ze zich zo geneerde om met iemand in een restaurant te zitten die slurpte en het minder erg was als de groep groter was (kwestie van aandacht afleiden natuurlijk). Daar komt het dus door. Mijn culturele paplepel mocht niet met geslurp geleegd worden, boeren liefst achter de hand gevolgd door 'pardon' en neus snuiten graag in een tissue, die daarna de prullenbak in gaat. Zij kunnen het dus niet helpen, maar ik ook niet dat ik soms even heel hard wil schreeuwen: "En nu allemaal OPHOUDEN met die irritante geluiden!" De hamvraag: is dat nu typisch Nederlands, typisch mijn moeder, of beide?

Stomende rotsen

Werkelijk overal kom je zomaar geothermale activiteiten tegen, zoals hier een rotswand waar sissende stoom uitkomt.

Kokende modder

Al mijn inspiratie gaat in schrijfwerk voor mijn proefschrift zitten, maar omdat ik jullie niet al te lang zonder nieuws wil laten hier een filmpje van een kokende modderpoel, die we tegenkwamen ergens tussen Rotorua en Lake Taupo in Nieuw Zeeland. Modderbaden kun je hier beter niet doen, want je zou levend verbranden. Eenmaal afgekoeld naar zo'n 35 graden voelt de modder heerlijk zijdezacht aan. Zelfs ik, met mijn aangeboren vieze-handen-fobie, vond het erg lekker.

Traumaruil

Toen ik net geboren was waren mijn oren mijn mooiste kenmerk, dat heb ik tenminste altijd gehoord. Blijkbaar had ik mooi gevormde kleine oortjes, die nog bijna voor ruzie zorgden, want mijn trotse vader wees mijn oma op die oortjes, waarna zij de onsterfelijke (en veel geciteerde) opmerking maakte: "Dat kunnen anders nog best flaporen worden." Daar kreeg ze overigens geen gelijk in, mijn oren bleven okee. Toen ik op de middelbare school zat was het ineens erg hip om gaatjes in je oren te laten maken. De toiletten op het Johan de Witt werden omgetoverd tot priksalon en korte tijd later liep iedereen met minimaal in elk oor 1 gaatje (degenen die al gaatjes hadden gingen voor het tweede gaatje). Iedereen, behalve ik, dus.

Vakantie en luxigheden

Zo zaten we vorige week ineens in Turangi, een vaag dorpje op het noorder eiland van Nieuw Zeeland, in de bar van de Bridge Fishing Lodge. Boney M zong liedjes die ik sinds de jaren 80 niet meer had gehoord, maar nog letterlijk uit mijn hoofd bleek te kennen. Van de Rivers of Babylon tot aan Ma Baker. Het dorpje is ook ongeveer in die tijdperiode blijven steken en er is absoluut niets te doen behalve vliegvissen op tonijn in de rivieren. Dat vissen kun je zelfs zo goed, dat het dorp daar beroemd om is en mensen vanuit de hele wereld er naartoe komen om met hun laarzen-aan-broeken in de ijskoude rivieren te staan. Nou ja mensen, vissers dus. Mannen voornamelijk. Het zwijgzame niet-sociale type, merkte ik in de Fisherman's Lodge (waar anders?) waar we een bordkartonnen kamer hadden gehuurd. Nog een bof dat de vismannen erg rustig zijn en vroeg naar bed gaan.

Vaderbezoek

Mijn vader is hier. Dat klinkt niet spectaculair, maar dat is het eigenlijk wel. Hij woont namelijk in NL/Frankrijk, had voorheen hooguit een uurtje in een vliegtuig gezeten en reist nooit ergens heen, behalve heen en weer tussen NL en Frankrijk (met misschien een heel klein uitstapje naar Italie, met de auto). Vorige week rolde hij hier 's avonds uit een Greyhound en voor het eerst in de ruim 4 jaar dat we hier wonen logeert hij dus in Canberra. We zijn 2x kort in NL op vakantie geweest en meer dan een paar uurtjes had ik hem daar niet meegemaakt. Inmiddels heb ik wat veranderingen kunnen constateren die ik de afgelopen jaren op deze afstand niet allemaal had meegekregen.
1. Hij heeft een baard, naast zijn altijd al aanwezige substantiele snor (waarvan mijn zus en ik lang hebben gehoopt dat ie er een keer af zou gaan) en zijn haar is langig.
2. Met behulp van een Rik Felderhof-achtig jasje (ik hoop nog op de hoed) heeft ie nu het uiterlijk van een artistiekerig type, in plaats van een nieuwe-Nederlander-op-leeftijd.
3. Hij is gepensioneerd en leeft zich vol overgave in in zijn nieuwe rol.
4. Zijn nieuwste hobby is fotograferen (ter aanvulling van zijn blogactiviteiten, die ik wel had gevolgd), vooral van 'vreemde' vogels en kangoeroes (wat een wandeling 2x zo lang maakt, maar wel leuke resultaten oplevert).
5. Beide hobbies zorgen ervoor dat ik alleen nog om 8 uur 's ochtends bij mijn computer kan (zoals nu), als ie nog ligt te slapen (zie punt 3).
6. Zodra hij in een bus stapt verdwaalt ie (waarmee maar weer bewezen is hoe slecht het openbaar vervoer is geregeld in Canberra), maar hij ontdekt wel leuke dingen (zoals cafe's met happy hour en 2 dollar biertjes).

Servicedesk

De vroegere helpdesk heet tegenwoordig servicedesk. Vermoedelijk omdat ze geen hulp meer bieden, al heb ik nog niet helemaal door waar de service precies uit bestaat. Na 3 vergeefse pogingen om in te loggen op mijn computer op de uni, belde ik de servicedesk. Dat ging als volgt:
"Goeiemorgen, mompel mompel mompel (onduidelijke naam en antecedenten), waarmee kan ik je vandaag van dienst zijn?"
"Ja ook goeiemorgen, met Lucienne hier, ik kan niet inloggen op mijn computer."
"Er is een algemene storing op het netwerk, daar hebben we een email over gestuurd."
"Dat is aardig, maar ik kan dus niet inloggen, dus ook niet bij mijn email. Heb je enig idee hoe lang het gaat duren, want ik kan zo niet aan het werk."
"Onze medewerkers zijn hard bezig om dit probleem op te lossen."
"Enig idee hoe lang het nog gaat duren?"
"We hebben op dit moment geen timeframe."
"Oh, oke, hoe weet ik dan wanneer ik in mijn computer kan?"
"Zodra het probleem is opgelost sturen we een nieuwe email naar iedereen."
Zucht.

Zes seizoenen

We wonen nu al ruim 4 jaar in Oz en zijn nog steeds niet gewend aan de omgekeerde seizoenen. Hoewel we soms proberen uit te vogelen hoe b.v. augustus in verhouding staat tot, zeg, maart, komen we nooit tot een bevredigende uitkomst. Officieel is het nu nog winter, maar de wattle bloeit al zeker 2 weken volop en alle fruitbomen staan ook al uitbundig hun best te doen. Zelfs met de lente beginnend op 1 september (en niet 21) is het onduidelijk. Ik kan me daarom helemaal vinden in het voorstel van botanicus dr. Entwistle, die het maar onzinnig vind dat Oz de seizoenen gewoon heeft 'geadopteerd' van Europa de Britten, terwijl die in geen enkele relatie staan tot het weer hier. Precies! Laten we maar snel overstappen op een systeem van 6 seizoenen: lente zou beginnen in augustus en 2 maanden duren (sprinter), daarna een pre-zomer (sprummer) in oktober en november, de zomer begint wel in december, maar duurt 4 maanden in plaats van de huidige 3, dan een korte herfst in april en mei en een korte winter in juni en juli. Briljante kerel!

De aboriginals erkennen trouwens al lang 6 seizoenen: in het tropische noorden hebben de Jawoyn-stam Jiorrk (natte seizoen, januari en februari), Bungarung (einde van de regen, maart tot mid-april), Jungalk (hete begin van de droge periode, mid-april tot eind mei), Malaparr (koelere droge periode, juni tot eind augustus), Worrwopmi (vochtige hete periode, september tot eind oktober) enWakaringding (begin van de regen, november tot eind december). Moeten de import-Ozzies toch eens meer naar luisteren.

Clubbing

Vroeger riep het goed Nederlandse uit het Engels gejatte woord clubbing bij mij beelden op van schaars gekleden zwetende lijven en redelijk monotone harde muziek. Na een paar jaar in Oz heeft het woord club een geheel andere connotatie gekregen. Een Ozzie club is namelijk een kruising tussen Holland Casino, het lokale cultureel centrum en een kroeg. Voornaamste kenmerken: ze zijn enorm groot (qua oppervlakte zowel als ledental), je kunt er gokken (via machines), je kunt er drinken (goedkoop) en eten (niet extreem goedkoop en elk gerecht komt met patat: lasagne-met-patat, rijst-met-patat),  je kunt er wedden (op sportwedstrijden), er zijn overal enorme tv-schermen (waarop de sportwedstrijden), je moet lid zijn/worden (voor max 5 dollar/jaar ben je binnen en als je meer dan 15 km van de club woont mag je gratis naar binnen, zolang je je inschrijft met naam en adres), je kunt er meedoen aan tombola's om schalen vlees te winnen (meat raffles), ze zijn voor alle leeftijden (bejaarden komen er eten, hele gezinnen gaan naar de zondagse brunch en groepen tussen de 25-50 komen voor de drank en de gratis borrelhapjes op vrijdagavond) en ze zitten OVERAL in Oz.

Televisie kijken

Afgelopen week ben ik (voor het eerst in jaren en jaren) een week ziek thuis geweest. Niet alleen ben ik redelijk chagrijnig en zeurpieterig als ik ziek ben (als ik niet ziek ben alleen zeurpieterig), zodat ik me hoogstens uit kan leven op gedetailleerde verhalen over snot, middenoorontstekingen, enzovoorts (waar jullie vast niet op zitten te wachten), maar ik had natuurlijk ook weinig anders om over te schrijven (alleen thuis zijn levert weinig interessant nieuws op). Vandaag heb ik me voor het eerst weer naar de uni gesleept begeven-per-bus en het leek me wel een goed begin van het normale leven om even een logje te schrijven. Over tv. Ik herinner me nog (jaja, oma vertelt) als ik ziek was tijdens mijn middelbare schooltijd, dat luisteren naar de radio het enige was wat je kon doen overdag. En daar hoorde je zo ongeveer elk uur dezelfde liedjes voorbij komen, met een hoop geouwehoer van dj's tussendoor. Het mag duidelijk zijn dat ik geen radiofan ben (tenzij in de auto op een klassieke muziekzender zonder gelul), dus ik ging altijd maar zo spoedig mogelijk weer naar school. Ja, het is triest als je school leuker vindt dan in je eigen huis rondhangen, haha. Maar goed. In deze moderne tijd heb je natuurlijk internet, waar je eindeloos spelletjes kunt spelen en daarnaast nog gemiste afleveringen van tv-series bekijken. Verder is er de hele dag tv, voornamelijk herhalingen en allerlei praatshows. Dien aangaande kan ik melden dat ik Oprah niet meer leuk vind, dr. Phil steeds verschrikkelijker wordt (sinds hij zijn eigen show heeft) en dat Ellen Degeneres helemaal nergens over gaat. Mezelf dus naar de videotheek (moet dat eigenlijk niet DVD-theek heten?) gesleept gefietst (10 min) en tv-series ingeslagen. Ik had Gilmore Girls meegenomen, omdat ik dacht dat mijn moeder daar enthousiast over was, maar ik ontdekte al snel dat ik de meisjes (US) had verward met McLeod's Daughters (Ozzie). Zonder reclame ertussen waren de GG best te pruimen, misschien mede doordat ik me kan identificeren met het hebben van zo'n jonge moeder. Ook een Ozzie serie ontdekt, van 2004 dus voor we hier woonden: Love my way. Die is erg leuk en vereist meer ziekte om de rest te kijken. Vrees dat ik nu verslaafd ben aan tv-series op DVD, vooral omdat het zo heerlijk is dat er geen reclame is en dat je niet een week hoeft te wachten op de volgende aflevering. Wat zijn jullie favo series?

Captain Cook's Endeavour

Hier in Oz is kapitein Cook een grote held, want de 'ontdekker' van Oz. Hoewel jullie natuurlijk allemaal wel weten dat de Nederlandse Willem Janszoon met zijn schip de Duyfken vele jaren voor Cook Oz 'ontdekt' heeft (de westkust), is het de Britse Cook die als eerste de oostkust in kaart bracht (en het New South Wales) noemde die hier met de eer gaat strijken. Verder krijgt Abel Tasman nog af en toe wat aandacht, daar ze een eiland naar hem genoemd hebben (Tasmania), maar dat terzijde. Nick heeft vele boeken gelezen over Cook, we hebben uren films gezien over Cook (zowel documentaires als verfilmingen van zijn dagboeken), we hebben Cooks huisje bekeken (dat jaren geleden is verplaatst van Engeland naar een park in Melbourne), maar zijn schip hadden we nog nooit gezien. Vorig weekend waren we in Sydney en toen we in Darling Harbour op een terrasje zaten te chillaxen hadden we uitzicht op de levensgrote replica van Cooks Endeavour en ineens was ik helemaal in de stemming om die boot eens van dichtbij te bekijken. Moet zeggen dat het hartstikke interessant was.

Roggerozijnenbrood

Nick doet al een aardige goeie job met het bakken van tarwevrijbrood, hier een foto van een heerlijk roggerozijnenbrood (eigen creatie) als bewijs (jaja, ik weet dat iemand anders het ook gebakken kan hebben, maar jullie kennen me toch wel goed genoeg om te weten dat ik niet lieg?):

Meer beeld

We hebben ook hele kleine snertvogeltjes, formaat musje:

En pelikanen blijven altijd leuk:

Poging 245: de emu

Nee maar, hij staat erop! Mogen jullie commentaren op de kwaliteit van deze verkleining/verplatting, of wat het ook is.