Twentysix

"It is a good job to lose" (Jack Burns in Until I Find You by John Irving)

Vandaar dat we nu in Oz wonen en niet meer in Nederland. :-)

                                      

Ondoorzichtig taalgebruik

Ook in Oz kunnen ze er iets van qua ondoorzichtig taalgebruik. Vrijdag ontvingen we de volgende email van de service desk:

Overview

A current degradation in network performance is affecting the response times of web based services.

Remediation:

Interim remediation measures are being deployed, with permanent adjustments being made once diagnostic analysis is completed.

ICTS will update this advisory on service restoration timeframes as additional information becomes available.

Wat ze bedoelden: Internet werkt niet. We werken hier als gekken om het weer aan de praat te krijgen, zover zonder succes. We houden jullie op de hoogte.

Het is dat ik al had gemerkt wat er aan de hand was, anders had ik het niet uit dit bericht kunnen ontcijferen vrees ik. ;-)

Mission Beach 1

Heb jullie weer schandelijk verwaarloosd. Begin nooit aan een proefschrift! De melatoninepil die ik gisteren had genomen was denkelijk ingesteld op Europese tijd, want ik lag vanaf 4 uur vanmorgen wakker. Om kwart voor 6 maar opgestaan, want ik was het in bed liggen zat, geconstateerd dat het al een stuk later pas licht wordt (herfst in aantocht) en even gesnuffeld in het 'oude' nieuws, dat voor jullie nog nieuw nieuws is. Bij deze. ;-)

Maandag 21 december 2009

Ik typ dit op het terras van het Sanctuary Mission Beach, midden in de jungle. En ik bedoel echt jungle, compleet met lianen, explosief groen en hordes muggen. Hoewel het tot nu toe aardig ging qua insecten, ondanks de tropische vochtige warmte en terwijl we al enkel bushwalks hebben gemaakt, werd ik hier binnen de eerste tien minuten als diverse malen gestoken. Idioot genoeg op de plekken waar ik gewoon kleren aanheb, waarschijnlijk omdat ik daar geen muggenafweerspul op had gespoten. Nadeel van dunne tropenkleren, daar steken ze dus gewoon doorheen. Onze ‘kamer’ is een hutje, qua formaat vergelijkbaar met de hut waar we 10 jaar geleden op Caqelai in Fiji sliepen: er staat een tweepersoonsbed in en dan heb je nog zo’n 20 cm over aan alle kanten. Hm, misschien aan het voeteneind 50 cm, maar meer is het niet. Bestond in Fiji de fale echter uit riet, hier zijn alle muren groene horren en het puntdak is van een dik soort canvas. We hebben ook nog een piepklein balkonnetje met 2 stoeltjes en het staat op palen midden in de jungle. Ben blij dat er hier geen apen zijn, anders zouden we die zo binnen hebben waarschijnlijk. En apen zijn leuk om naar te kijken, maar jatten als de raven en kunnen ook nog agressief zijn, dus die mis ik niet.

Townsville 1

Vrijdag 18 december 2009

Ons eerste experiment met het meenemen van onze eigen, nieuwe, laptop op reis. We zien natuurlijk altijd de ‘nieuwe backpackers’, die rondreizen met een complete mediacircus van hypermoderne telefoon, laptop, fototoestel, enz. Zodat je bij de Maccas direct je allerlaatste grappige ‘pics’ kunt verzenden naar de mates thuis. Dat was niet direct wat ik in mijn bol had, meer dat het me veel handiger leek om snel een verhaaltje te kunnen typen, dan dat gekrabbel in een opschrijfboekje, waar ik de laatste jaren na een paar dagen mee ophield, omdat het zo verdomd langzaam gaat. En daar heb ik dan weer geen zin in aan het eind van de dag. Dus heb ik hooguit halve vakanties beschreven en dat is jammer, want achteraf is het toch altijd erg leuk om te lezen waar je geweest bent en wat voor indrukken je daar had toen je er was. Kortom, Nik had een superlicht en klein Samsungetje aangeschaft, nog met XP en daarom heel goedkoop. Maakt niks uit, want het werkt en we weten ook nog HOE het werkt, dus alleen maar handig.

Hier alvast een foto van mijn nieuwe hoed tussen de boomwortels langs de rivier in Townsville. Verhaal volgt, want ik moet nu rennen naar mijn proefschrift. ;-)

Goede voornemens?

Normaal gesproken zou de lange rij voor het restaurant ons direct rechtsomkeert hebben doen maken, maar het was tweede kerstdag, bijna alles was gesloten en het wás een pannenkoekenrestaurant. We sloten dus aan in de rij. Ik negeerde Niks pogingen om toch maar te vertrekken en bestudeerde de andere wachtenden om een idee te krijgen van de clientele. Voor ons een groepje jongeren, een Indiaas of Bangladeshi gezin met twee kinderen en achter ons een familie met hun zondagse kerstkleren aan. Passend bij een pannenkoekenrestaurant dat zich in een oud houten kerkje had gevestigd.

Doodzwijgen

Persoonlijk ben ik niet zo van het doodzwijgen. Ten eerste ben ik over het algemeen te spontaan in mijn reacties en praat mijn mond sneller dan mijn geest bedenkt dat ik mogelijk beter zou hebben gezwegen. Ten tweede geloof ik heilig dat hoe meer je probeert ergens NIET je aandacht op te vestigen, hoe meer datgene wat je tracht dood te zwijgen energie naar zich toetrekt. Wat ze in het Engels de 'roze olifant in de kamer noemen': iedereen ziet hem, maar niemand zegt er iets over.  Ozzies zijn echter meesters in het doodzwijgen van dingen waar Nederlanders gelijk een opmerking over zouden maken. Als je collega met een blauw oog op het werk verschijnt, vraag je niet hoe hij of zij daaraan komt. Als een goeie vriend geopereerd moet worden, vraag je niet waarom of waaraan. Als iemand duidelijk lijdt aan ADHD, of een verwante aandoening, mag je dat absoluut nooit vermelden of noemen. Inmiddels is mijn tong al een stukje ingekort van het op de punt bijten, om niet continu verkeerde dingen te zeggen. Dat kost ook energie! En echt snappen doe ik het niet. Want ik vind ADHD hebben niet iets om je voor te schamen en als je een blauw oog hebt opgelopen (op welke manier dan ook) verdien je in mijn ogen wat medeleven en sympathie. Maar goed, ik pas me aan en oefen me in het doodzwijgen, al vrees ik dat ik er nooit erg goed in zal worden. Je krijgt de vrouw wel uit

Nederland

, maar

Nederland

kennelijk niet uit de vrouw.

Blogvakantie

De geplande vakantie is tegelijk een niet-geplande blogvakantie aan het worden. Jullie houden de verhalen over tropisch Oz dus nog tegoed. Enkele dagen doorgebracht in een ecolodge in het natte tropische regenwoud bij Mission Beach, alwaar natuurlijk geen draadloos internet viel te vinden. Ook geen tv's en andere elektronisch gespuis. Nu weer in Townsville, maar daar gaan we liever onder een palmboom liggen dan de hele dag in een internetcafe zitten (hoewel de airco te prefereren valt boven zeer vochtig en boven de 32 graden weer buiten). Bovendien hebben we onze nieuwe mini-laptop bij ons en volgeklad met stukkies, waarvan ik geen zin heb om ze over te typen (het IS tenslotte vakantie). Kortom, we hebben het gereedschap wel, maar nog niet helemaal onder controle hoe alles handig te gebruiken. Zoals gezegd: er valt nog iets te verwachten, dus houd deze pagina's in de gaten! Sterkte met de sneeuw ondertussen. ;-)

Kerstliedjes in het park

Terwijl bij jullie de sneeuw zich ophoopt in de straten, zaten wij bij 37 graden boven nul in het park om met nog een hoop andere Ozzies (halve Ozzies zijn we natuurlijk inmiddels wel) kerstliedjes te zingen. Het blijft voor ons erg bizar om aan kerst te denken midden in de hete zomer, maar inmiddels heb ik (met en zonder koor) de laatste weken zoveel carols moeten kwelen, dat ik bijna een kerstgevoel heb. In elk geval was het erg gezellig, reden voor weer eens een picknick met vrienden, en toen de kaarsen aan gingen was het helemaal echt. Behalve de temperatuur dan.

In het kader van 'show don't tell'

En wie weet waar dit is mag het zeggen. :-)

Horrortorio op zondag

Nu ik toch genante foto's aan het plaatsen ben (ik werk aan mijn ijdelheid), ook maar een paar van ons koorconcert afgelopen zondag. Met het UC (Universiteit van Canberra) Camerata koor hebben we, naast de in dit jaargetijde verplichte kerstliederen, Horovitzes Horrortorio gezongen. Erg grappig om te doen. De muziek is heel mooi, behalve waar hij bewust griezelfilmkwaliteiten heeft, maar de tekst is waanzinnig. De bruid is gekleed in darmen, alle gasten zijn geesten, vampiers en ander gespuis en de bruidegom is de zoon van Frankenstein (ze bedoelen overigens het monster-van, niet de dokter, kleine vergissing in het Engelstalige gebied).

Bedankt Sinterklaas!

Geen makkers en geen wild geraas, maar wel pakjes van Sinterklaas! Hij heeft mijn ergernis over de roze pyjama's-met-beren vast opgepikt, want hij stuurde me een prachtige rode pyjama met Betty Boop erop (mijn oude filmheldin). Complementeert mooi mijn roze BB sloffen. Nu nog even wachten op het eind van de zomer. ;-)

Grootvaderlijke herinneringen

Het is alweer 26 november, de officiele sterfdag van mijn toffe opa, die ik nog steeds mis. Waarschijnlijk door de Engelstalige omgeving herinnerde ik me ineens een dag van lang geleden, toen ik bij mijn opa logeerde in Amersfoort. Logeren bij mijn opa was altijd erg gezellig, want hij hield van autorijden en ik mocht elke dag kiezen waar we heen gingen. Zo tuften we vanuit het midden van het land naar Madurodam, de Efteling, de Flevohof (tegenwoordig Six Flags?) en Ponypark Slagharen (bestaat dat nog?). Hij blij, ik blij. En altijd gezellig onderweg. Op deze bewuste dag beweerde mijn opa dat opa's in het Engels werden aangesproken als 'granny'. Natuurlijk weet ik inmiddels dat 'granny' alleen voor oma's geldt en dat opa's 'gramps' zijn (zien jullie ook direct een baard + pijp voor je bij dat woord?). Ik weet nu ook dat dit behoort bij de woordenschat van de Verenigde Staten, want hier in Oz noem je je opa 'pop'. Maar goed, al deze dingen wist ik nog niet toen ik 11 jaar oud was, dus ik heb hem de hele week verder 'granny' genoemd. :-)

Conferentie in Sydney

Jullie dachten natuurlijk al beste lezers: heeft ze het druk ofzo? Het antwoord is ja, erg druk. Onder andere had ik het druk met naar Sydney reizen om een congres over verkeersveiligheid bij te wonen, en passant een poster van mijn eigen werk te presenteren (om daar feedback over te krijgen) en (natuurlijk) te netwerken (er moet toch ergens een keer een baan vandaan komen als ik mijn bul heb). Het op en neer reizen kostte met de bus al een complete dag en de conferentie was 3 volle dagen, zodat ik bijna een week zoet was. Ook veel te moe aan het eind van de dag om nog een internetcafe te gaan zoeken en leuke dingen te schrijven. Zo'n congres is slopend! Niet alleen omdat het gros van de onderzoekers die hun bevindingen presenteren op zijn zachtst gezegd geen begenadigde sprekers zijn, maar ook omdat uren op slechte stoelen zitten en luisteren energie vreet. Van mij tenminste wel. Na een half uur word ik al onrustig en wil ik opstaan en bewegen. Na 1 dag zitten was mijn rug al in protest, waardoor ik een zeer irritante pijn in mijn nek en onderrug kreeg, uitstralend naar mijn rechterbil en been. Wat mij bevestigde dat ik niet geschikt ben voor zittende beroepen. Anyway, hier een foto van de eerste ochtend toen ik nog redelijk kon bewegen en daarom om 5.30 naar het Sydney operahouse ben gelopen. De jacaranda's stonden prachtig te bloeien, zij het niet zo schitterend als in Zimbabwe (maar dat heb ik nog nooit ergens anders gezien).

Moruya en Batehaven

Vandaag is het hier 'familiedag', voorheen 'Melbourne Cup Day' (de dag dat DE paardenrace van het jaar gelopen wordt, te vergelijken met Ascot in Engeland), een extra vrije dag alleen voor de inwoners van de ACT (bizar genoeg, want Melbourne ligt natuurlijk in Victoria, niet in de ACT). Desalniettemin een mooi moment om met 1 vakantiedag een lang weekend te creeren en lekker naar de kust te gaan. Wat wij gedaan hebben. Even heerlijk uitgewaaid (en geregend, maar alleen op zondagavond), uren over diverse stranden gebaggerd (hard zand komt hier zelden voor), gevierwielreden door de bossen en ons 's nachts in slaap laten wiegen door het gebulder van de golven op de kust. Heerlijk! Hier wat foto's, de eerste van de zonsopgang op de pier in Batehaven vanmorgen (waar we zo onaards vroeg rondliepen omdat er bedbugs in het motelbed zaten, waardoor ik niet kon slapen vanwege telkens gebeten worden. eigen schuld natuurlijk, hadden we de laatste nacht ook maar moeten kamperen).

Culturele verschillen

Zonder opscheppen mag ik wel zeggen dat ik aardig wat gereisd heb. Verder heb ik een tijd lesgegeven in interculturele communicatie en natuurlijk woon ik al een tijd in een andere cultuur. Ik ben me dus erg bewust van het feit dat zeer vele dingen je met de culturele paplepel worden ingegoten, dat de ene cultuur (in principe) niet beter is dan de andere en dat je continu op je hoede moet wezen om mensen met andere culturele achtergronden (van familieculturen, tot stad versus platteland, verschillende religies, enz) niet ongewild te beledigen. Moet ik toch met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik dat soms even spuugzat ben. Veel van mijn medestudenten zijn afkomstig uit een enorme varieteit aan Aziatische landen. Zo ben ik af en toe omringd door gesmak, geslurp, het geluid van neuzen die fors worden opgehaald, geboer en meer van dat gedoe. Dan herinner ik me hoe vele jaren geleden mijn moeder voor haar werk met een aardige man uit India uit eten moest en ons kinderen meesleepte, omdat ze zich zo geneerde om met iemand in een restaurant te zitten die slurpte en het minder erg was als de groep groter was (kwestie van aandacht afleiden natuurlijk). Daar komt het dus door. Mijn culturele paplepel mocht niet met geslurp geleegd worden, boeren liefst achter de hand gevolgd door 'pardon' en neus snuiten graag in een tissue, die daarna de prullenbak in gaat. Zij kunnen het dus niet helpen, maar ik ook niet dat ik soms even heel hard wil schreeuwen: "En nu allemaal OPHOUDEN met die irritante geluiden!" De hamvraag: is dat nu typisch Nederlands, typisch mijn moeder, of beide?

Stomende rotsen

Werkelijk overal kom je zomaar geothermale activiteiten tegen, zoals hier een rotswand waar sissende stoom uitkomt.